Bettie serveert - we beschouwen het als een compliment als mensen tijdens onze optredens blijven staan

Het debuut van Bettie Serveert, 'Palomine' uit 1992, heeft een blijvende indruk nagelaten en iedereen die het viertal live zag, was onder de indruk van frontvrouw Carol Van Dyk. Achttien jaar later zijn de Betties nog steeds een plezier om live te zien. Hun laatste plaat 'Pharmacy Of Love' grijpt helemaal terug op die rauwe sound uit de beginjaren. Hun tournee brengt hen onder meer in Antwerpen. Na een geslaagde show plofte Carol Van Dyk neer in de zetel voor een gesprek.

Hoe vond je het optreden?
Van Dyk: Heel erg leuk, al moet ik toegeven dat we verbaasd waren over de ruime omvang van de zaal toen we hier arriveerden. Maar uiteindelijk zijn de mensen tijdens het optreden blijven staan, en dat beschouwen we als een groot compliment. (lacht)

Vond je niet dat het publiek wat meer enthousiasme had mogen tonen?
Het verbaast me niet dat de mensen niet heel enthousiast waren, aangezien de plaat hier slechts een week uit is. Normaal moest de plaat in Nederland en België tegelijkertijd uitkomen, maar er is blijkbaar iets misgelopen. Dat maakt natuurlijk een groot verschil. In Nederland kunnen de mensen toch al heel wat nummers meezingen.

Is er een verschil tussen het Belgische en Nederlandse publiek?
Het Nederlandse publiek is brutaler.

Een cliché als een koe.
(lacht) Ja, maar het klopt wel. Soms komt het Nederlandse publiek zelfs een beetje lomp over. Ik heb enkele jaren in België gewoond, dus ik ben wel goed geplaatst om de verschillen te zien.

Het is blijkbaar niet eenvoudig om in heel België door te breken. Nochtans is er ook in Wallonië een heel leger goede én jonge bands.
Dat merk ik nu ook in Nederland: we hebben enkele sterke, piepjonge bands. De groep die op deze tournee ons voorprogramma doet, The Bohemes, bestaat uit jongens die amper negentien jaar oud zijn. Niemand kent ze vooralsnog, maar ze zijn steengoed. Voor het publiek lijkt het wat op The Libertines en Babyshambles, maar voor ons gaat het meer naar The Prisoners. Vooral in Den Haag heerst er tegenwoordig een sub-sub-subcultuur.

Volg je dat op de voet?
Ja, ik volg alles en ik ben ook heel nieuwsgierig. We hebben trouwens veel affiniteit met die nieuwe sub-sub-subcultuur, aangezien die muziek veel rauwer is, terug heel puur.

Een beetje zoals jullie debuut, 'Palomine'.
We zijn nog steeds heel trots op onze enige gouden plaat. Dat kunnen ze ons ook nooit meer afpakken. We hebben zelfs ons platenlabel Palomine gedoopt.

Tijdens de set hebben jullie enkel Tom Boy uit die plaat gespeeld.
Dit was eigenlijk een extreem korte set voor ons. Normaal spelen we tot anderhalf uur. En dan zitten Tom Boy en Kid's Allright er steevast tussen. We hebben trouwens vandaag met een vervangdrummer gespeeld: Viktor Van Woudenberg, tweeëntwintig jaar oud. Onze eigen drummer, Joppe Molenaar, kon er niet bij zijn. Dus hebben we Viktor in het diepe gegooid. En hij blijkt goed te kunnen zwemmen.

Kan je ook van hem nog iets leren?
Jazeker. In de crew zitten nog wel wat jonge honden. Zij leren van ons, maar wij leren ook van hen. Ze hebben namelijk een frisse manier om te kijken naar dingen die we zelf zo goed kennen.

Hoe is het om de dame in het gezelschap te zijn?
Ik kan het iedereen aanraden. Ik ben een heel nuchter iemand. En ik ben altijd met muziek bezig geweest. Vóór Bettie Serveert was ik geluidstechnicus bij optredens. Dat deed ik ook heel erg graag, omdat je dan een verlengstuk van de band bent. Dat was leuker dan in een studio dagenlang te bijten op hetzelfde stukje muziek.

Wat mij altijd opvalt, is dat er nog steeds erg weinig vrouwelijke muzikanten in dit wereldje rondlopen. Ik vraag me af waarom want het is gewoon heel erg leuk. Dus mochten er tussen de lezers vrouwen zijn die ambities hebben om luide elektrische gitaarmuziek te spelen, dan kan ik hen warm aanbevelen om het gewoon te doen.

Hoe is het werken met een producer voor jou?
Verschrikkelijk (lacht) en daarom doen we het zelf. We weten ook heel goed wat we willen. De plaat is trouwens voor het grootste deel in België opgenomen, een studio in Waimes, een van de leukste studioperiodes ooit! Het was eigenlijk meer een soort vakantie, maar tegelijkertijd hebben we ook een plaat opgenomen. Sindsdien raden we al onze vrienden die studio aan. De omgeving heeft zeker bijgedragen tot het spelplezier, dat kan je merken in de clip van Deny All. Al is dat niet echt een clip, meer een soort mini-documentaire.

Wat kan ik kopen in the Pharmacy Of Love?
Het is meer een referentie naar een documentaire die ik gezien heb, die heette the Pharmacy Of Live. Het liedje heette eerst ook zo, maar dat bekte niet echt, daarom hebben we het maar herschreven tot Pharmacy Of Love.

En waarover ging de documentaire?
Over de chemische processen in je lichaam op het moment dat je verliefd wordt, dus niet over de romantiek. Het is toch ook erg interessant om te weten waarom je op die persoon wel valt en op een andere niet. De belangrijkste componenten, zo bleek uit de documentaire, zijn de stem en geur.

Vind je dat Bettie Serveert een logische evolutie doorgemaakt heeft de afgelopen jaren?
In de jaren negentig waren we de alternatieve rockband die een soort rammelige muziek maakte. En in de jaren tweeduizend zijn we dan meer beginnen experimenteren. Zo was 'Log 22' (uit 2003, nvdr.) onze eigen vinylplaat. Op 'Attagirl' (uit 2004, nvdr.) hebben we wat geflirt met samples en trance, terwijl 'Bare Stripped Naked' (uit 2006, nvdr.) een terugkeer was naar de basis. En na al dat geëxperimenteer zou je kunnen zeggen dat deze plaat een logisch gevolg is: luid en rauw.

Ben je ook gegroeid als muzikant?
Peter en ik zijn geen goede, technische muzikanten, dus ik vrees dat we ook niet fel gegroeid zijn. Maar we weten intussen wel dat we elkaar nodig hebben om te spelen. We hebben dat spelplezier en die samenwerking nodig. We improviseren vaak op het podium. Er is altijd heel veel oogcontact.

Loopt dat dan nooit mis?
Om eerlijk te zijn, vorige week is het erg fout gelopen, en dat was de eerste keer in zeker acht of negen jaar tijd. Maar een fout is geen fout als je het kan oplossen. Ik was volledig verkeerd van start gegaan en uiteindelijk hebben we de hele boel platgelegd. We hebben over de grond gerold van het lachen.

Je bent de stem van Bettie Serveert, naar welke stem kijk je zelf op?
(Aarzelt). Mocht ik als jongen geboren zijn, zou ik hopen een stem te hebben als die van Evan Dando of Pascal Deweze. Omdat ze zo'n prachtige stemmen hebben en echt alles kunnen zingen. Ze hebben beiden een erg groot stembereik.

Wat is het mooiste compliment dat je over de nieuwe plaat hebt gekregen?
Het is eerder een anti-compiment. Op het internet is een stukje verschenen van een vrij obscure journalist die in zijn blog een soort van scheldtirade over de plaat heeft gezet. Hij haat de plaat met heel veel passie. Dus hebben we even met het idee gespeeld om hem uit te nodigen, maar we waren bang dat het als cynisch zou opgevat worden, daarom hebben we het maar zo gelaten. Het deed ons een beetje denken aan een tour die we gedaan hebben met Jeff Buckley. In het begin vonden we daar helemaal niks aan, we vonden hem echt afschuwelijk. Maar dan opeens is die haat omgeslagen in liefde, en merkten we dat het ronduit fantastisch was wat hij deed. Haat en liefde liggen vaak erg dicht bij elkaar. Wie weet vergaat het die journalist ook zo?

Arcade fire exclusief op rock werchter

Arcade Fire komt naar Rock Werchter op zondag 4 juli.

En dat is bijzonder mooi nieuws. Te meer omdat Arcade Fire slechts op enkele festivals present zal geven deze zomer. En des te meer omdat de groep zelf Rock Werchter met stip aan dat selecte lijstje uitverkoren festivals heeft toegevoegd.

Het is nu al een tijdje stil rond Arcade Fire. En dat sinds hun grote tournee in 2007 die hen onder andere naar Pukkelpop en een tot de nok gevuld Vorst Nationaal bracht.

Binnenkort ligt het derde album in de rekken en staat de band dus terug in ons landje. Arcade Fire speelt op de main stage tijdens de laatste festivaldag, omringd door mooi volk als Them Crooked Vultures, Wolfmother, Alice In Chains en Pearl Jam.

Alle info is terug te vinden op http://www.rockwerchter.be/.

Boenox - styl-o-phone

Verdachte koerswijzigingen treffen we niet aan op deze nieuwe plaat. Net zoals op hun titelloze debuut en op ‘Studio’ maakt Boenox een mix van pop, folk en klassiek, met elektronica, blaas- én strijkinstrumenten. De nummers blijven ook hoofdzakelijk – op twee tracks na - instrumentaal.

Zangeres Ilse Wanten geeft ons woorden aan waarmee op Zeven Maal Zeven wordt gejongleerd.  Een wat stroeve computerbeat voert het ritme aan en probeert het verhaal wat funky te maken, maar het is toch vooral de hobo die zich als een sexy slang doorheen het nummer kronkelt.

Voor Moederken Alleen deed Boenox dan weer een beroep op sopraan Ilse Eerens, en het ensemble klinkt meteen een pak traditioneler dan we van hen gewoon zijn. Eerens vervult haar rol perfect, al is dit niet het meest spannende dat we van Boenox al hebben gehoord.

Maar geen nood voor wie uit is op avontuurtjes. De nummers liggen immers voor het grijpen. Zo denken we in Chemicals even bij Wim Mertens beland te zijn, tot de beats er een feestje van willen maken. De rockgitaar maakt van Wodan Sonate dan weer een nummer dat niet zou misstaan op de podia van onze zomerfestivals. En het scenario van een dramafilm ontspruit aan ons brein tijdens Fagot, Intrabassa en Samedi Apres-Midi. Voor minder dan vier sterren doen we het niet van de hand.

Het zijn dan ook die ingetogen nummers, steeds met een zekere zweem van mysterie rond zich, die voor ons de sterkte van ‘Styl-o-phonic’ bepalen. Wij hebben niets tegen samples en een dosis elektronisch experiment, maar de beats klinken ons vaak iets te plastiek. Vooral Opus slaat volledig de bal mis, door acid house uit een FisherPrice-keyboard te toveren.

Hoewel Boenox weer een paar knappe nummers nalaat, zijn we ervan overtuigd dat we hen al sterker hebben gehoord, zoals op het bijna onberispelijke 'Studio'. Maar goed, experimentjes lopen nu eenmaal af en toe fout. En dus kan hun volgende cd er net zo goed weer pal op zijn.

Girls - makke girls in de orangerie

Het was de tweede keer in een half jaar tijd dat Girls naar de Botanique kwam. De vorige keer was de kelder net niet te klein om al het volk te ontvangen dat de nieuwe sensatie van over de plas aan het werk wou zien. Deze keer mochten ze in de orangerie aantreden, maar die bleek te groot voor de matige opkomst. Het kan verkeren.

Girls komt uit San Francisco en draait voornamelijk rond frontman en zanger Christopher Owens. Een innemende, lieve persoonlijkheid die met zijn lang blondbruin haar, oranje nagellak en groene Dr. Martens voor moderne hippie kan doorgaan. Zijn levensverhaal zou in Hollywood als ongeloofwaardig aan de kant geschoven worden. Hij is namelijk opgegroeid in een sekte waar hij een broer verloor omdat hem medicatie werd ontzegd en waar zijn moeder tot prostitutie werd gedwongen. Toen hij erin slaagde om te ontsnappen heeft hij zich in de drugs gestort tot een rijke mecenas zich over hem ontfermde en ervoor zorgde dat hij zich concentreerde op zijn muziek.

De fel bejubelde eerste plaat staat vol dromerige liefdesliedjes en retropopsongs. Het soort liedjes dat live het best gedijt in een intieme sfeer, die vorige zaterdag compleet ontbrak. Al zal dat ook aan de technische problemen gelegen hebben. Gedurende de eerste vijf nummers was er die versterker die niet mee wilde werken en zo volledig de vaart uit het optreden haalde.

Het bleek nefast. Het enthousiasme waarmee het vijftal op het podium stond leek meer op dat waarmee de nachtploeg van Opel tegenwoordig aan het werk gaat dan dat van een groep jonge, gepassioneerde muzikanten. Nochtans passeerden mooie nummers als Laura en Ghost Mouth de revue, maar echt begeesteren deden deze niet.

Toen favoriet Hellhole Ratrace naar het einde toe in een orkaan van feedback en noise uitdeinde leek er toch nog iets te zullen gebeuren. En de direct daaropvolgende huidige single Morning Light was een onbetwistbaar hoogtepunt. Maar daarna lieten de heren de teugels terug los en hervielen ze in hun gezapige doen.

Girls heeft de gewoonte om originele covers te brengen en we hadden nog gehoopt om een versie van True Love Will Find You In The End van Daniel Johnston of hun versie van de campy Skeeter Davis-song The End of The World, maar we kregen nog twee andere bisnummers die evenmin de boel konden redden: een ode aan San Francisco en een weliswaar strak Big Bad Mean Motherfucker.

Broken bells nu al bezig aan nummer twee

James Mercer en Danger Mouse moeten met een overschot aan inspiratie zitten want op dit ogenblik werken de heren al aan een opvolger voor hun debuut als Broken Bells.

De band is het stadium "project" dan ook al voorbij, of zoals ze het zelf zeggen : ""Je maakt je de songs eigen, je identificeert je met de nummers. Bovendien zijn we trots op wat we gemaakt hebben."

En dan moet er dus ook een vervolg komen op die eerste samenwerking: "Het samenwerken in de studio is ons erg goed bevallen, dus als we tussen de bedrijven door tijd hebben, duiken we weer de studio in. Meer nog: we zijn al begonnen met het opnemen van de volgende plaat." Moeilijke tweede, zei u?

Eindelijk een nieuw album van the national op komst

Drie jaar na het succesvolle en terecht bejubelde album 'Boxer' komt u dan eindelijk de langverwachte opvolger uit met de titel 'High Violet'.

Het album zal op 10 mei uitkomen op het gerenommeerde 4AD label.

Het belooft een erg mooi album te worden. Wij kunnen dan ook haast niet wachten en tellen de dagen af.

Volg hier alle vorderingen op de voet.